Bu sene kış ilkbahar olarak geçti.
İlkbahar da kış olarak geçebilir mi lütfen.
Şehrin suya ihtiyacı var da.
Karşılaştığım tek tük ağaçlar çiçek açma gayretindeler.
Yaklaşık Şubat ayından beri birbiri ardından açıyorlar.
Umutsuzluk denilen şeyden haberleri yok onların.
Doğaları gereği yapmaları gereken şeyi yapıyorlar.
Geçen sene daha çok ağacımız vardı.
Yağmur bulutları için onlara ihtiyacımız var.
Ama bir dakika...
Şu ağaçları biraz örnek alayım kendime.
Diğer arkadaşlarının yokluğundan habersiz çiçeklerini açmış umutla su bekliyor.
Benim bu ağaçtan ne farkım var.
Diğerlerinin ne düşündüğünden habersiz umutla inandığım yolda yürüyebilirim.
Bilmediğim hiç bir şey için endişe etmeme gerek yok.
Dikkatimi sadece kontrolüm dahilinde olan şeylere vermeliyim.
İçtenlikle istediğim her şey olacaktır.
Biliyorum ki çözüm bende.
Kendime inandığım sürece karamsarlığa kapıldığım her konuyu yok edebilirim.
İnançla istediğimde bana gelecektir.
Bir kahraman yağmurcunun gelip beni kurtarmasını beklemek kolaycılık olur.
Bu kadar tembellik ettiğim yeter.
Kalkmalı ve harekete geçmeliyim.
Hadi giyineyim artık.
Ağaç gibi yapayım.
Hava soğuk olabilir.
Hazırlıklı olayım.
Güçlü olmam gerek.
Yemek yemeliyim.
Aynı ağaç gibiyim,suya da ihtiyacım var.
Gövdem bulutları toplamıyor olsa da
ortak çok özelliğimiz var.
Güçlüyüz,umutluyuz,ortak ihtiyaçlarımız var
ve yaşamak için bir arada olmak zorundayız.
