Uzunca bir süredir kendime verdiğim en güzel hediye aile ile geçirilecek
bir kaç saat.
Bu gün çekirdek ailemle
birlikte yemek yiyip dertleşeceğimiz bir gün geçireceğiz.
Bu ailemin isteği çünkü geçen gün kardeşim bana" hayatında olanları biz neden internetten öğreniyoruz ? " diye sordu.
Haklılık payı var.
Bunun iki sebebi var.
1.si ben kendi sorunlarımla etrafımı sıkmak istemiyorum.
2.si aslında kimsenin umurunda olmadığını biliyorum.
Hasta olduğumu söyleyerek elde edebileceğim hiç bir şey yok.
Söyledim diyelim olacak olan şu birileri geçmiş olsun diyecek.
Ama geçmeyecek.
Bizler hayatın kıymetini bilmeyen insanlarız.
İnsana da hiç değer vermeyiz,
Üstelik kendi eşimiz,dostumuz,ailemiz ,arkadaşımız hep hayatımızda olacak gibi kendimizi kandırırız.
Yaşarlarken yaşadıklarına pişman edip
olmadıklarında da ah olsaydı ,ne iyiydi diye hayıflanırız.
Yaşarken iyiye iyi demeyiz,iyiliği için de kılımızı kıpırdatmayız.
Ancak konuşuruz.
Bizim ilişkilerimizde eylem yoktur.
Biz geçmiş olsun deriz geçmesini bekleriz.
Bu yüzden gereksiz yere kafa şişirmek istemiyorum.
Belki eşim dostum arkadaşım kırılacak ama kırmak için söylemiyorum.
Yöntemin yanlışlığını sorgulayarak bir durum tespiti yapıyorum o kadar.
İşte bu gün kardeşime kırmadan bunları anlatmak zorundayım.
Zaman kaybetmeden hazırlanmalıyım.
Beni en iyi halimle görmeleri için en yeni kıyafetlerimi giyiyorum.
Sağlıklı görünmek için maskemi takıyorum.
Buluşacağımız yere yürüyerek giderek enerji ve motivasyonumu yüksek tutuyorum.
Ve her zamanki gibi en sağlıklı tabağı seçerek kendime dikkat ettiğimi
aileme gösteriyorum.
Aslında endişe etmeleri için bir sebep var mı bilmiyorum.
Sadece aile olmaktan kaynaklanan bir titizlik göstermek istiyorlar sanırım.
Nankörlük edecek değilim.
Onları anlamak istiyorum.
Umarım onlar da beni anlarlar.
