Bazen yaşam depolamaya fırsat yaratmak gerek.
Küçücük şeylerle mutlu olmak , yetinmeyi bilmek gerek.
Kış ortasında aniden beliren mutlu eden ama ısıtmayan güneşi sevmek.
Sağlıklı olduğuna şükretmek gerek.
Araban olmadığına ve şehri kirleten sen olmadığına sevinmen gerek.
Rahat bir çift ayakkabın olduğuna ve yürüyerek
seyahat edebilecek kadar enerjik olduğuna da.
Mutlu olman gerek.
Ara ara soğuyan , ısınan dengesi bozulan tabiata rağmen
yok olan her şeyin yeniden var olabileceğine
dair umudun olduğuna ,
sen yok edenlerden olmadığın için dünyanın henüz şansı olduğuna dair inanmışlığına ,
tabiata ve tabiat döngüsüne olan saygına
ve yalnız olmadığını biliyor oluşunun huzuruna
inanman gerek.
İnsanlar , hayvanlar , diktiğin ağaçlar , ektiğin bitkiler
sen yaşıyor olduğun , var olduğun için yaşama inanmalılar.
Bir ağaç bilmeli ki sen ona göz kulak olansın.
Bilmeli ki seneye yine tohumlanacak ve yine çoğalacak.
Çünkü sen varsın.
Sen de bileceksin ki seneye yine sırtını ona dayayacak ,
gölgesinde serinleyecek ,
yemişinden yiyeceksin.
Destek ve dayanışma birbirinize can verecek.
Hayvanlar da öyle .
Bağının , bahçenin sevilmeyen zararlılarını belki o çok da sevmediğin kedin yakalayacak.
Köpeğin çok havlayacak belki her yeri de kazacak ama seni de o koruyacak.
O sinir olduğun horoz sabahın köründe yine ötecek.
Uyanacaksın.
Küçücük böcekler yine evinde dolaşacak.
Zararsızı kapı dışarı yollayacaksın.
Böcek varsa bil ki sana temizlik yapma zamanının geldiğini haber veriyor.
Bezi , süpürgeyi eline alacaksın.
Çalışacaksın , yorulacaksın.
Dinlenmenin kıymetini anlayacaksın.
Ağrılarını , acılarını dindirmek için sevgi ile yaklaştığın herkesi yanında bulacaksın.
O gün hiç bir canlıya zararın olmadıysa bir de üstelik iyiliğin dokunduysa
başını yastığa koyunca huzurla uyuyacaksın.
