Soğuklar epeydir kendini hissettirmeye başladı.
Her şey değişiyor.
Tabiatın yeşili yerini kahve renklerine bıraktı bile.
Rüzgarlar soğuk esiyor.
Renkler hiç de neşeli değil.
Havada biraz sonbahar hüznü var.
Sonbaharın tipik yarı romantik yarı nostaljik havası hakim.
Ancak her mevsimin kendi güzelliği var.
Son bahar bana hep yeni ve güçlü başlangıçları anımsatır.
Hiç bir şey kendi kendine yok olmaz.
Tüm dünya ,gezegenler ,hayatlar ,yaşam sürekli bir devinim halinde varlığını sürdürmek zorundadır.
O yüzden mevcut kasvetin büyüsüne kapılıp kederlenmeyi hep saçma bulurum.
Devinim devam ettiği sürece hiç bir şey bitemez.
Buna imkan yoktur.
Sürecini tamamlayan her şey yeniden canlanıyorsa nedir bu keder?
Giden kuşlar yeniden geri gelmiyor mu?
Yaprak döken ağaçlar yeniden yeşillenmiyor mu ?
Toprak yeni hasatlarını vermiyor mu ?
Ağaçtan düşüp çürüyen meyve yok mu oluyor ?
Yeni bir ağaca yeni tohumlara ya da toprağı beslemeye neden olmuyor mu ?
Yaptığımız iyiliklerin karşılığını almıyor muyuz ?
Doğrularımızla mükafatlandırılmıyor muyuz ?
Ya bizden önce var olan ve şimdi olmayanlarımız...
dünyaya bizi emanet bırakmadılar mı ?
Sanırım son da olsa hiç bir şeyin gerçekten sonu gelmiyor.
Sonbahar gibi.
En güzeli kendimizi mevcut havaya kaptırmamak.
Karanlık bulutlar yağmur getirecek.
Yağmur berekettir.
Evet hava çok iç karartıcı olacak belki.
Ancak ne yağmur bizi yaşamaktan alıkoyacak ne de kara bulutlar.
(Yeterince motivasyon sağladığı düşünüyorum.
Güne başlamaya hazırım.)
Bu kadar gevezelik etmek yeter.
Gribimin de henüz yok olmadığını bildiğimden
:)
kalın giysilerimi giyip yola koyulsam iyi olacak.
Sağlıkla kalın.
