Bu günlerde yine kendime zaman ayırmadan geçen eski koşuşturmaca içindeyim.
Hayat ve şartları ve insanlar.
Hep aynı şeyler.
Angaryalar.
Hepsini eksiksiz yerine getirmeye çalışıyorum.
Bazen iyi bir şey ortaya çıkarmak için maddi manevi çok yıpranıyorum.
Rahatlamak içinse daha önce yapmadığım değişik uğraşılar bulmaya çalışıyorum.
Öğrenerek dinlenmeyi seviyorum.
Tüm yaptıklarımın temel amacı beni iş hayatından uzaklaştırmak olmalı.
Kafam tamamen işten alakasız bir yerde olmalı.
Spor yapıyorsam o anda spor düşünmeliyim.
Kendime bakım yapıyorsam tek hedefim bakım olmalı.
Ya da dışarıda mesela yabancı dil dersi alıyorum.
Sadece öğrenmekte olduğum dili düşünmeliyim.
Biri çıkıp sana işinle ilgili bir şeyler soracağım dememeli.
Benim beklentim böyle.
Yani fazla mesai yapmak değil dinlenmek ve öğrenmek istediğimi anlamalı.
Anlatamadığımda dinlenmek için yapmaya çalıştığım şey her neyse
o olmaktan çıkıp boşa harcanan bir zamana dönüşüyor .
Ama zaman çok kıymetli en ufak anı bile boşa harcanmamalı.
Bazen anlatamadığımda ise bunu buraya yazıyorum.
İçimi boşaltmalıyım.
Aslında basit ve anlaşılır olduğunu zannediyorum.
Neden anlamadıklarını sizler anlıyorsanız bende ciddi bir sorun olmalı.
Kendimi anlatamıyorum.
Ya da belki genel çoğunluk iş dışı faaliyetlerde de iş bağlamaya uğraştığı için benim kendime ait bir zaman dilimimin olmasını istemem lüks ve anlamsız kabul ediliyordur.
"Farklı bir insan olamamalı!"düşüncesinin yaygınlığından.
Ben sizlerle ilişkilerimde sizleri yürüyen banknotlar olarak görmeye mecbur değilim.
İşte anlatamadığım bu.
Ve bu saçma durumum yaratılması beni çok rahatsız ediyor.
Kendimi elma poşetinde poşete karışmış domates gibi hissediyorum.
Ruh sağlığımı bozarsanız ben artık topluma faydalı bir birey olamam.
